Verslag woensdag 11 september RKDEO JO9-2 Den Hoorn JO9-2 3-3

Geplaatst op 14 september za door Jacky Ruiterman

Goedemorgen jongens! Lekker geslapen allemaal? Ik heb gedroomd. Weet je wat ik heb gedroomd? Ik droomde dat we speelden in een kolkend tot de nok toe gevuld stadion. Er was geen plekje meer vrij, iedereen die een kaartje had weten te bemachtigen zat vol verwachting op de tribune in afwachting welk schouwspel ze vanavond voorgeschoteld zouden krijgen. De regen nam iedereen op de koop toe. Iedereen wilde dit spectaculaire team aan het werk zien. En toen floot de thuisfluiter (knipoog) voor het begin van de wedstrijd. Opbouwen, breed lopen, diepte zoeken, voorzet……….oef, de eerste kans ging net naast. Omschakelen, iedereen neemt z’n verdedigende positie in, bal heroveren, breed lopen, diepte zoeken, voorzet………oef ook de tweede kans net naast. Smullende mensen op de tribune zien een team aan de gang die onderling posities overnemen en heel erg mooi en verzorgt voetbal laten zien. Dan in de counter krijgen we plotseling 1-0 tegen. Niks aan te doen. We herpakken ons en zetten meteen de tegenstander weer onder druk. Tikkie, takkie, dribbel, dribbel, dribbel…..helaas, het lukt net niet om deze aanval tot helemaal op de doellijn van de tegenstander af te ronden. Als deze erin was gegaan zouden jullie hem nu op iedere televisie zender van de hele wereld terug kunnen zien. Weer pech. Tussendoor raken we de paal nog een keer en alsof de duvel ermee speelt krijgen we ook nog 2-0 en 3-0 voor onze kiezen. Laatste rust. Het hele team is het erover eens dat we alles of niks moeten spelen. Iedereen naar voren en bij balverlies razendsnel terug. De keeper zetten we wat meer in als extra verdediger zodat we eventuele tegenaanvallen hopelijk snel in de kiem kunnen smoren. En zie daar!!!!!!!!! JUIST JUIST JUIST. KABOEM! Plankgas erin blijven geloven. RAM en daar gaat ie 3-1. Het stadion gaat er weer achter staan. Dampende hoofden wachten op de aftrap en huppakee………..wij kunnen allemaal aanvallen. Een zeer zorgvuldig opgebouwde en afgemaakte aanval zorgt voor de aansluitingstreffer. Een zindering gaat door het stadion. M’n beddengoed ligt inmiddels half op de grond, want de klok tikt langzaam weg. Er wordt langs de kant zenuwachtig heen en weer gedrenteld. Aanwijzingen kunnen jullie door het lawaai niet meer horen. Dus het komt aan op jullie eigen instinct en wilskracht. De bal valt plotseling en eindelijk een keertje goed voor de voeten van een van onze spelers…… kappen, draaien, kappen, draaien, kappen draaien. SCHIET SCHIET SCHIET!!! En weer kappen draaien (helaas krijgen we geen extra punt voor de uitvoering). En dan vertraagt mijn droom en zie ik in slowmotion een been naar achteren gaan, de vastberaden blik vooruit, regendruppels spatten van de bal, de bal zoeft richting de hoek, het net bolt. JAAAHHH JAAAAH. Euforie. Gerechtigheid. Snel terug voor nog een aanval. En plotseling schiet ik wakker. He? Hoe kan dat? Ik wilde over nog een kans dromen. Heel even vind ik het jammer dat de droom ten einde is. Totdat ik me besef dat deze onwerkelijke droom zich daadwerkelijk heeft afgespeeld. Trots op jullie dat jullie doorgaan tot het bittere eind! En die extra kans waar ik nog op hoopte die komt as zaterdag opnieuw!

Klasse jongens. We hebben genoten!
Tot zaterdag.